DVC 6 – Corenos 4

7 oktober 2017

DVC 6 – Corenos 4

Na een week lang pijnstillers te hebben genuttigd in verband met spierpijn, stond afgelopen zaterdag de eerste uitwedstrijd van het seizoen op het programma. De 8-0 overwinning van vorige week smaakte natuurlijk naar meer en de volgende horde op weg naar het kampioenschap was DVC 6. Het vooruitzicht om tegen de koploper te spelen boezemde de Damsters blijkbaar de nodige angst in, want er waren meerdere omleidingen gecreëerd onder het mom van wegwerkzaamheden. Funest natuurlijk voor een team dat bekend staat om zijn uitgebreide warming-up.

Het regenseizoen was blijkbaar al weer aangebroken, maar ondanks de regenvlagen wisten we de barre tocht naar Appingedam te overleven. Eenmaal daar aangekomen bleek onze ploeg niet compleet. Wilderik bleek de afslag Holwierde voorbijgereden te zijn en ja dan slaat de schrik je om het hart. Hij had al eerder aangegeven wat vergeetachtig te worden de laatste tijd en gezien zijn leeftijd hadden wilden we hem al bijna als vermist opgeven. Gelukkig was onze vrees ongegrond, Wilderik had van de nood een deugd gemaakt en nog even een visje gehaald in Termunten. Ook Dennis verscheen wat later op het toneel. Vorige week mocht zijn zoon nog meelopen in de line-up bij de Heracliden, deze week viel Dennis die eer zelf ten deel.

Nog enigszins ontdaan door bovenstaande perikelen, moest er ook nog even gevoetbald worden. Een formaliteit natuurlijk, aangezien de zaal voor het kampioenschapsfeest al gehuurd is en we geen annuleringsverzekering hebben afgesloten. De scheidsrechter bleek gelukkig een oude vriend van Arie dus het smeergeld kon in de portemonnee blijven en voor het eerst sinds 2013 maakte Erik Zuidema weer eens zijn opwachting op het veld. Laatstgenoemde zorgde er in de 2e minuut voor dat de aspiraties van DVC als sneeuw voor de zon verdwenen, door een voorzet met zijn hoofd in het doel van de tegenstander te laten verdwijnen.

Van slag dat hun plan met de omleidingen niet had gewerkt en natuurlijk door de pure voetbalklasse die het vierde op het veld tentoonspreidde, zagen we pure wanhoop in de ogen van de spelers van DVC 6. Als aangeschoten wild strompelden de DVC’ers over het veld en om aan dit troosteloze aanblik een einde te maken, werd al snel de genadeschot toegediend. Nou ja, eigenlijk waren het vier genadeschoten. Achtereenvolgens wisten Dibi, Jari en Bart het net te vinden. Op een gegeven moment werd de druk op het doel van de tegenstander zo groot, dat een speler van DVC uit pure ellende besloot de bal zelf maar achter zijn keeper te plaatsen.

Het doelpunt van Bart is helaas het vermelden nog wel even waard. Patrick kwam voor het eerst sinds de jeugd weer eens op de helft van de tegenstander en gaf een prachtige voorzet op Erik. Om te voorkomen dat Erik een voorsprong zou nemen in de topschuttersbokaal, werd hij op het laatste moment door Bart in zijn rug geduwd, waardoor de keeper van DVC de bal kon onderscheppen. Vervolgens sloeg Bart de bal uit de handen van de keeper en verdween deze in het doel. Aangezien het ongeoorloofd gebruik van de hand om te scoren ons deed denken aan de goal die Maradonna ooit maakte en bekend staat als “de hand van god”, noemen wij deze goal (gezien Bart zijn omvang) inmiddels “ de hand van Boeddha”.

Toen het rustsignaal klonk en de spelers van DVC richting de kleedkamer kropen, werd er besloten om in de tweede helft wat gas terug te nemen. Aangezien deze week de KNVB amateurclubs al waarschuwde voor de Singaporees Wilson Perumal i.v.m. matchfixing en de uitslagen van onze wedstrijden exorbitante vormen aannemen, lieten we DVC de tweede helft het balletje een beetje

rondtikken. En dat leverde zo nu en dan een paar speldenprikjes op in de vorm van een schot op doel van de Damsters.

Eigenlijk mogen deze pogingen geen schot op doel heten. Steevast wordt er door onze tegenstanders niet zozeer op het doel geschoten, maar op de keeper. En eerlijk gezegd, als je Arie ziet dan kunnen wij ons voorstellen dat je de bal daar graag snoeihard op schiet. Zelfs onze verdedigers moeten bij elk balcontact deze neiging onderdrukken. Gelukkig zorgen Arie’s katachtige reflexen ervoor dat tegenspelers die het voor elkaar krijgen hem te missen, alle ballen sierlijk uit de lucht plukt. Naar eigen zeggen traint onze keeper elke dag een uur in de achtertuin op de trampoline om dit niveau te bereiken en dat werpt zeker zijn vruchten af.

DVC bleek helaas niet bij machte om er een krachtig slotoffensief uit te gooien en bij gebrek aan tegenstand besloten we nog even de druk voor het eindsignaal op te voeren. Dit resulteerde aan snel in een tweetal doelpunten van respectievelijk Dibi en Dennis. Door de aanhoudende regen en de 0-7 stand op het scorebord, besloot de scheidsrechter dat het welletjes was en konden de slachtoffers aan de kant van DVC overgebracht worden naar het hospitaal. Na een welverdiende douche werd het tijd om huiswaarts (lees: kantine) te keren en te genieten van een alcoholische versnapering, wat uiteraard het beste medicijn is tegen kampioenschapskoorts!